Bron Foto.. Benelux Press Weekend

De geheime dochter van prins Bernhard ontdekte pas tijdens haar pubertijd dat haar vader een prins was. "Pas op mijn zeventiende hoorde ik dat hij was getrouwd met de Nederlandse koningin." Alicia vertelt bovendien dat ze het moeilijk vindt geen contact met haar halfzussen te hebben. “Ik begrijp dat mijn bestaan pijnlijk voor hen is, maar ik heb er niet om gevraagd verwekt te worden. Ik heb altijd een familie gemist.”

Alicia de Bielefeld is goed hersteld van de twee jaar geleden geconstateerde darmkanker. De vijfde dochter van wijlen prins Bernhard meldt dat deze week in een interview met Astrid Theunissen van HP De Tijd. De tuinarchitecte, van wie het bestaan door de prins pas werd onthuld in een na zijn overlijden in 2004 gepubliceerd vraaggesprek met De Volkskrant, dacht 'met de genen van haar vader' de ziekte te kunnen overwinnen. Bernhard immers herrees in zijn lange leven ook talloze keren uit zijn ziekbed.

,,Mijn vader en ik konden goed met elkaar opschieten. Ik denk dat ik van alle dochters het meest op hem leek. Ik heb ook altijd geweten dat hij van me hield", vertelt Alicia die inmiddels van haar erfdeel een villa heeft gekocht, niet ver van haar woonplaats Fairfax in Californië. Haar oude woning, waar Bernhard ook op bezoek is geweest, heeft ze echter aangehouden. Er kleven teveel goede herinneringen aan. Tijdens haar ziekte hebben de vijf halfzussen - Beatrix, Irene, Margriet, Christina en de Française Alexia - niets van zich laten horen. ,,Ik kan me voorstellen dat zij niets met mij te maken willen hebben. Dat hun vader vreemdging, moet pijnlijk voor hen zijn, maar ik kan er niets aan doen. Ik heb er niet om gevraagd geboren te worden", zegt Alicia.

De zes dochters van Bernhard hebben elkaar maar kort ontmoet, op paleis Soestdijk meteen na zijn overlijden. ,Wat er is gezegd, weet ik niet meer. Meteen daarna werden Alexia en ik in een hotel op het platteland verstopt voor de pers." Alicia de Bielefeld heeft volgens eigen zeggen zelf nooit een gezin willen stichten omdat ze niet bepaald het voorbeeld heeft gehad van een goede opvoeding. ,,Mijn vader was voornamelijk afwezig, mijn moeder was voornamelijk onaardig. Ik kon in haar ogen niets goed doen."

Contact is er niet meer. ,,Ze praat ook negatief over mijn vader. Hij zal niet voor haar karakter zijn gevallen." Een naam geeft ze ook nu niet. ,,Ze leeft van een uitkering", is het enige wat ze over haar moeder, prijsgeeft. “Ik heb vijftien jaar geleden met haar gebroken. Ze is niet bepaald aardig.

Bron Foto..Libelle - Hp De tijd ( Alicia samen met haar vader in de paleistuin Soestdijk.)

Journalist Astrid Theunissen sprak uitgebreid met deze onbekende halfzus van koningin Beatrix
over haar vader, haar jeugd en haar moeizame relatie met haar halfzussen.

Ik mocht hem in het openbaar geen dad noemen Ze vertelde, die eerste keer dat ik haar ontmoette, dat ze in 1952 was geboren in San Francisco en dat haar ouders elkaar in 1951 hadden leren kennen in Mexico City, waar haar moeder toen woonde. “Ze was knap en jong – tweeëntwintig toen ik werd geboren. Hij was al veertig. Maar een prins, hè!” En ze vertelde dat haar ouders een jarenlange affaire hadden. Wanneer hij kon, kwam Bernhard naar Californië. Steevast stuurde hij verjaardags- en kerstkaarten.“Als kind vond ik het normaal dat ik mijn vader zelden zag, mijn moeder zei dat hij hard aan het werk was. Pas op mijn zeventiende hoorde ik dat hij was getrouwd met de Nederlandse koningin. Mijn vader was een prins. Voor Amerikanen bestaan prinsen alleen in Disneyfilms. Het zei me niets, maar het was vreselijk om over hem te moeten zwijgen.”

Zwijgen:
“Altijd heb ik moeten zwijgen over mijn afkomst”, bekende ze. “Moet ik nu vertellen hoe het is om de dochter van prins Bernhard te zijn?” Na een korte stilte: “Ik mis hem. Hij zou me hebben opgevrolijkt. Ik heb kanker.” Waarom Bernhard haar bestaan altijd had verzwegen, zei Alicia niet te weten, maar omdat Nederland inmiddels wist dat ze bestond, kreeg ik een kiekje om dat te onderstrepen. Het was een foto van haar en Bernhard, in de paleistuin, de eerste foto van hen samen die zou worden gepubliceerd. Dat ontroerde haar zichtbaar, want daarmee werd de prins na vierenvijftig jaar voor de buitenwereld immers ook háár vader. Bij het afscheid bezwoer ze dat ze beter zou worden. “Met de genen van mijn vader moet het lukken. Hoeveel ziekten en ongelukken hij gedurende zijn drieënnegentig jaar heeft overleefd!”

Geen normaal gezinsleven:
Ze hield woord. De Alicia die deze winter tegenover me op de bank zit, is gezond. De kanker is overwonnen. Toen ik Alicia een maand na onze eerste ontmoeting opnieuw bezocht om haar het tijdschrift met haar interview te overhandigen, durfde ik haar nauwelijks te omhelzen. Graatmager was ze, haar haren zwierven in lokken over de vloer. Het resultaat van meerdere chemokuren. Het herstel heeft lang geduurd. Nadat ze drie jaar geleden genezen werd verklaard, volgden nog zes hersteloperaties. De eerste vijf mislukten, een half jaar geleden slaagde de laatste operatie. De tomeloze energie van voorheen ontbeert ze. De magnetron kan ze bedienen, voor andere apparatuur heeft ze haar vriend Tim nodig.

Robert Redford?:
In Tims oude Mercedes rijden we naar Alicia’s droomvilla. Onderweg vertelt Tim dat Alicia pas twee jaar geleden opbiechtte dat haar vader ‘een beetje bekend’ was. “Ik moest raden wie het was. Robert Redford, zei ik, want ik zag wel enige gelijkenis tussen hen. Maar verder kwam ik niet en Alicia verklapte niet wie het dan wel was. Dat ontdekte ik op de dag dat haar foto groot op de cover van de plaatselijke krant stond.

Een familie:
Het was op het achterdek van zijn schip dat Alicia haar vader een paar jaar voor zijn dood vertelde, dat ze hem haar hele leven lang had gemist. “Toen zei hij dat hij dat verwijt van al zijn dochters had gekregen.” Haar halfzussen.“Na de dood van mijn vader hebben we met zijn allen iets gedronken, heel kort. Een kwartier of zo.” Daarna heeft ze niets meer van hen gehoord, ook niet toen bekend werd dat ze ziek was. “Ik begrijp dat mijn bestaan pijnlijk voor hen is, maar ik heb er niet om gevraagd verwekt te worden. Ik heb altijd een familie gemist.”

Het overlijden van Bernhard:
“We nemen geen afscheid, Alicia”, riep Bernhard die zomer van 2004 geïrriteerd. “De vakantie is alleen afgelopen.” Maar ze omhelsde hem die avond voor de laatste keer. De geplande reis naar Soestdijk in december werd vervroegd. Op de laatste dag van november werd ze wakker gebeld. Haar vader was stervende. “Ik vertrok onmiddellijk, maar bij mijn aankomst lag hij al opgebaard.” Het was altijd haar schrikbeeld geweest dat hij zou heengaan zonder groet. Maar nu hij dood was en er mooi bij lag, overviel haar een gevoel van rust. “Voor het eerst kon ik afscheid van hem nemen zonder in paniek te raken.” Na haar laatste groet was er dat ene glas wijn met haar halfzussen, toen werd ze met Alexia in een hotel op het platteland verstopt voor de pers. Dat ze de begrafenis niet mocht bijwonen, betreurt ze niet. “Ik had vrede met het afscheid zoals het was.” Met een glimlach: “Bij het vertrek van mijn laatste reis had ik hem ongevraagd dad genoemd, en hij duldde het.”