artikel: 27 oktober 2005/ update 24 januari 2011 © Nico van den Bos

De cosmos in verband met het getal Zeven

De bakermat van de moderne astrologie is Babylon.De astrologie was de staatsgodsdienst der Babyloniërs. Het zijn de Chaldeeuwse priesters geweest die begonnen zijn aan de sterrenbeelden een zekere betekenis toe te kennen.

Wanneer we de planeten in de Chaldeeuwse volgorde plaatsen zien we:
Zon, Maan, Mars, Mercurius, Jupiter, Venus, Saturnus.
In de tijden ver achter ons gelegen waren slechts zeven planeten bekend, deze planeten waren dus met het blote oog zichtbaar.Er zijn ontzettend veel betekenissen die we aan het getal 7 kunnen verwijzen.

Zon--Leeuw Maan--Kreeft Mars--Ram & Schorpioen Mercurius--Tweelingen & Maagd Jupiter--Boogschutter & Vissen Venus--Stier & Weegschaal Saturnus--Steenbok & Waterman

Omdat de horoscoop cirkel uit 12 dierenriemtekens bestaat...en er slechts zeven planeten bekend waren,
heeft men dus de zeven planeten ook over andere dierenriemtekens verdeeld.Logisch gezien..kon men niet anders in die tijd.

---

Het getal Zeven ( Weekdagen )

Waarschijnlijk hebben we aan de maan te danken dat onze week zeven dagen duurt.
Want de periode tussen twee schijngestalten duurt iets langer dan zeven dagen.
Die zeven dagen zijn genoemd naar de zeven planeten die in de klassieke oudheid bekend waren.

De Zon en de Maan werden in die tijd eveneens als planeten gezien. Onze zondag is naar de planeet Zon genoemd.
In het Frans zijn de planeten nog gemakkelijk in de namen van de overige zes dagen terug te vinden:

lundi – maandag (Maan)
mardi – dinsdag (Mars)
mercredi – woensdag (Mercurius)
jeudi – donderdag (Jupiter)
vendredi – vrijdag (Venus)
samedi – zaterdag (Saturnus)
dimanche - zondag ( Zon )

De Latijnse namen voor deze dagen zijn achtereenvolgens :
dies Saturni, dies Solis, dies Luna, dies Martis, dies Mercurii, dies Jovis en dies Veneris.

Andere talen die van het Latijns zijn afgeleid hebben dergelijke namen nog in hun weekdagen, zoals het Italiaans :
Sabato, Domenica, Lunedì, Martedì, Mercoledì, Giovedì en Venerdì.

Pas in het jaar 321 werd de Zondag als eerste dag van de week uitgeroepen ter ere van de Zon.
Toen werd ook bepaald dat de Zondag de eerste dag van de week zou zijn. Dit zou aan Flavius Valerius Constantinus te danken zijn,
ofwel Constantijn de Grote (280 - 337).( De Romeinse Keizer ) De stad Constantinopel is naar hem vernoemd. ( Istanbul )

1.Zon als startpunt, zondag
2. naar de Maan, maandag
3. naar Mars, dinsdag
4.naar Mercurius, woensdag
5.naar Jupiter, donderdag
6. naar Venus, vrijdag
7. naar Saturnus, zaterdag

De volgorde Zevenster van de atoomgewichten:

We gaan nog een stap verder, in de tekening van de 7 puntige ster kunnen we met deze methode ook de volgorde van de atoomgewichten verkrijgen.
Door vanuit Mars te starten, en telkens één planeet overslaan, ontstaat de juiste volgorde van de metalen. Dit duidt erop dat de rangschikking van de planeten in de Chaldeeuwse volgorde niet zomaar willekeurig is, maar we moeten toch aannemen, dat de atoomgewichten van metalen hen onbekend waren.
Dus het blijft tochwel bijzonder te noemen, dat de volgorde door de OUDEN zo uitmuntend was geregeld.

Hij luistert daarbij naar zeven totaal verschillende verhalen over deugd, wijsheid en liefde. Zijn tocht door de paviljoenen kan worden vergeleken met het opstijgen van de profeet Mohammed langs de zeven hemelen. Een ziel moet volgens de islam door zeven hemelen reizen om eeuwig leven te kunnen bereiken. Het getal acht is van oudsher het getal van de eeuwigheid.

De Perzische dichter Nizami voltooide zijn verhaal over de zeven wijze prinsessen in 1197.
Het Koninklijk Instituut voor de Tropen heeft een bewerking door de Libanese schrijfster Wafa’ Tarnowska met illustraties van Nilesh Mistry op de markt gebracht.

Achter in het boek wordt de getallensymboliek uit de islam uitgelegd: ‘Moslims geloven dat er zeven poorten naar het paradijs leiden, evenals zeven profeten, van wie Mohammed de laatste was.

Moslimpelgrims moeten in Mekka zeven keer om de heilige steen van Ka’aba lopen. In de Islamitische kosmologie werd de aarde als het middelpunt van de zeven planeten gezien, op dezelfde manier als Bahrams naam tussen die van de zeven prinsessen staat in de geheime kamer Khavarnaq.’

Een driehoek waarvan de lengten van de zijden resp. gelijk zijn aan 3, 4 en 5, is dus een rechthoekige driehoek, want 3² + 4² = 5².

Bij Pythagoras was de zeven zelfs het getal van de godsdienst, het Griekse alfabet heeft ook zeven klinkers zij symboliseerden de zeven hemelen en planeten. Elke klinker kon op zeven manieren worden geuit.

Op een gevonden ring uit Byzantium die als amulet gebruikt werd bevonden zich zeven geesten, die de zeven talenten van de geest voorstellen nl: macht, wijsheid, eer, glorie, zegen, kracht en rijkdom . Ook de God Hermes spreekt over de zeven bestuurders of geesten die de werking der natuur leiden. In zeer vele religies over de ganse wereld verspreid heeft het getal zeven een mystieke of religieuze betekenis

De zeven aartsengelen of planetengoden....
regeren de klassieke planeten van het Zonnestelsel - Mercurius, Venus, Mars, Jupiter en Saturnus - en de twee hemellichamen de Zon en de Maan. De laatste worden soms de grotere lichten genoemd, terwijl de anderen bekend zijn als de kleinere lichten.

Hij werd bang, dat het meisje ongedoopt zou sterven, en in zijn boosheid riep hij: Ik wou dat die jongens allemaal raven werden! Nauwelijks was het woord gesproken, of hij hoorde een gesuis in de lucht boven zijn hoofd, hij keek omhoog en zag zeven koolzwarte raven opvliegen en wegzwieren. De ouders konden de verwensing niet meer terugnemen; maar hoe bedroefd zo ook waren over het verlies van hun zonen, ze werden toch enigszins getroost door hun lief dochtertje, dat weldra op krachten kwam en elke dag mooier werd. Lange tijd wist zij niet eens, dat haar ouders nog andere kinderen hadden, want de ouders hoedden zich er wel voor hen te noemen, tot ze eens op een dag heel toevallig de mensen over haarzelf hoorde spreken, het meisje was dan wel mooi, maar toch de schuld van het ongeluk van haar zeven broers.

Toen werd ze heel verdrietig, en vroeg of ze dan broers had gehad en waar die heen waren? Nu durfden de ouders het geheim niet langer te bewaren, maar ze zeiden, dat het een beschikking van de hemel was en haar geboorte maar een onschuldige aanleiding. Maar het meisje verweet het zichzelf dagelijks en ze geloofde dat zij hen weer moest verlossen. Ze had rust noch duur, tot ze zich eindelijk klaarmaakte om de wijde wereld in te gaan, haar broeders te vinden en te bevrijden wat het ook kosten mocht. Ze nam niets anders mee dan een ringetje als aandenken aan haar ouders, een groot brood voor de honger, een kruikje water voor de dorst en een stoeltje voor de moeheid.

Nu liep ze aldoor voort, ver, ver weg tot aan het eind van de wereld. Toen kwam ze bij de zon, maar die was al te heet en vreselijk en ze at de kleine kinderen op. Haastig holde ze weg en liep naar de maan, maar die was te koud en te griezelig en te boos, en toen die het kind zag, zei de maan: Ik ruik, ik ruik, ik ruik mensenvlees! Daarom maakte ze dat ze weg kwam en liep naar de sterren.

Die waren vriendelijk en goed, en ieder zat op een eigen stoeltje. Maar de morgenster stond op, gaf haar een kippepootje en zei: Als je zo'n pootje niet hebt, kun je de glazen berg niet openmaken, en in de glazen berg zijn je broers. Het meisje nam het beentje, wikkelde het goed in haar schortje en ging weer zo lang verder tot ze bij de glazen berg kwam.

De poort was gesloten, maar toen ze het pootje loswikkelde, was haar schortje leeg: ze had het geschenk van de ster verloren. Wat nu te doen? Haar broers wilde ze toch redden, en ze had geen sleutel voor de glazen berg. Het lieve kind nam een mes, sneed zichzelf haar pink af, stak die in de poort en meteen ging hij open.

Toen ze naar binnen was gegaan, kwam haar een dwergje tegemoet, dat zei: Kind, wat zoek je? Ik zoek mijn broers, de zeven raven, antwoordde ze. De dwerg sprak: De heren raven zijn niet thuis, maar als je zo lang wilt wachten, kom dan maar binnen. Nu ging het dwergje het eten voor de zeven raven opdienen, op zeven bordjes en in zeven bekertjes, en van elk van de bordjes at het zusje één broodje, uit elk van de bekertjes dronk ze een slokje, maar in het laatste bekertje liet ze het ringetje vallen dat ze meegenomen had.

Opeens klonk er in de lucht een gesuis van wiekslagen; toen sprak het dwergje: Nu komen de heren raven naar huis gevlogen. Daar waren ze, ze wilden eten en drinken en zochten hun bordjes en bekertjes. Toen zei de één na de ander: Wie heeft van mijn bord gegeten? Wie heeft uit mijn bekertje gedronken? Dat moet een mensenmond zijn geweest. En toen de zevende zijn bekertje tot de bodem leeg gedronken had, rolde het ringetje naar hem toe. Hij bekeek het en zag dat het de ring van zijn vader en zijn moeder was, en zei: God, geve dat onze zuster hier geweest is, want dan zouden we verlost kunnen worden. Zodra het meisje, dat achter de deur stond te luisteren, dat hoorde, kwam zij te voorschijn, en meteen hadden alle raven hun mensengedaante terug. Ze kusten elkaar verheugd en trokken juichend naar huis.